Pages

26 Eylül 2011

11 SAHNEDEYDİM...

ellerim titriyordu

keskin ışıkla çakışan gözbebeklerimin ani tepkisi ellerimi yapıştırdı

soğuk metali sımsıkı kavradım.

ben ki; bir sahnedeydim korkak ve sessiz.

halbuki bağıran bendim.

tüm kalabalığa en çatlak sesimle.

sen ki; meşeden masada oturan ifadesiz

gözlerin içimdeydi, sinemde, kirpiğimde

karanlığın içindeki ışığa aldanıp

gözümdeki cümlem, saçımdaki busem sandım.

sonra seslendim ışığa

indim sahneden boşluğa atılmış adım hissi...

elimde kalan soğuk metal kokusu ve kalbimde bir sonbahar korkusu ...